Af Humri, söng og væmni

Ég er á Hornafirði og hér er skelfing fallegt. Sit í móttökunni og brosi mínu barbie-brosi, því það býr ekkert á bak við þetta ekki-spyrja-mig-bros. Blessaðir ferðamennirnir spyrja mig um hitt og þetta, og ég veit sjaldnast svarið, enda hef ég bara tvisvar áður komið hingað, á 14. og 15. ári; “Því miður ég bara veit það ekki”. Hljómar ekki vel, en ég held þó brosinu, aðalsmerki Eddunnar, allan hringinn. Brosið er þó stundum ekta, því hér er bakað alla daga.

Um daginn skelltum við krakkarnir okkur á flugeldasýningu á Jökulsárlóni á miðnætti. Upplifunin var nokkuð flott en þó líka nokkurt flopp. Kolniðarmyrkur og reykur úr flugeldum byrgði sín svo jökulinn naut sín ekki. Við tókum nú samt myndir…..en þær neita að komast sína leið útúr myndavélinni. Seinna meir..

Sólveig international kíkti við í vikunni. Ég skellti mér í sænks-finsk-danska picknick með henni og félögunum. Gaman að sjá kunnulegt andlit í bland við þau frönsku, spænsku og tékknesku.

Ég og ástmaðurinn erum í sundur-saman sambandi. Ekki það að við séum sífellt að hætta og byrja saman, þvert á móti, heldur býður vinna óperusöngvarans upp á langar dvalir erlendis. Þetta þýðir að við erum annað hvort alltaf saman, eða aldrei. Mikið er mér farið að leiðast bergmálið í hausnum á mér þessa dagana…..ég sakna Bjarna….. En eins og sumir vita erum við að fara að búa saman í haust. Tuttugu og tveggja ára í sambúð. Vá hvað ég hlakka til.

Haustið fer líka að skella á með nýjum skóla, nýjum söngkennara en sömu vinnunni þó. Rás 1, eða Hrafnista eins og stofnunin er venjulega kölluð. Ein yndislega konan varð einmitt 100 ára gömul á dögunum. Venjulega spjöllum við saman um Fjalla-Eyvind á milli þess sem við syngjum saman og hún hlær að klúrum hugsunum sínum. Ég er búin að lofa að syngja fyrir gamla fólkið í haust og er það með skemmtilegri loforðum.

Held þó satt best að segja að ég geri mér enga grein fyrir því hvað háskólanámið á eftir að taka mikinn tíma, á báðum vígstöðum. Flokkast víst líka sem nemandi á háskólastigi í tónlistarskólanum. Auðvitað verður þetta allt of mikið og auðvitað á ég eftir að farast úr stressi…..en auðvitað á ég samt líka eftir að njóta þess, eins og alltaf. Það er best að hafa mikið að gera og gleyma sjálfum sér um stund. Þá bara er maður.

Langar samt svo skelfilega líka að fara á samkvæmisdansa námskeið með mínum ektamanni, hreyfa mig, vera með í áhugaleikfélagi og læra að prjóna. En það er víst ekki á allt kosið. Ég verð seint ofurkona.Fyrst og fremst er ég nú samt að bresta í söng……..Get ekki beðið

Eigið þið nú öll góðar og blessaðar stundir.

P.s. Stefnan er tekin á Akureyrarvöku eftir hótelvinnunna. Hlakka til hafa útsýni til kunnulegra fjalla og ganga brosandi niður Gilið…jibbíjej!